photo 1490396857_Socialmedia_icons_Facebook.png  photo 1490396879_Socialmedia_icons_Instagram.png  photo 1490396906_Socialmedia_icons_Google_Plus.png  photo 1490396928_Mail02.png

Instgramίζοντας τον χρόνο #4 ή διαφορετικότητα...




Όλα άρχισαν εκείνη την γκρίζα ημέρα που αφέθηκες περήφανος να πεις 
''ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ''
Και ντροπιασμένος και φοβισμένος κατέβασες το κεφάλι 
και άλλαξες τα λόγια και τις πράξεις σου 
με έναν συλλογισμό 
''ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΜΟΥΝ''!



Το τελευταίο διάστημα παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου να αλλάζει. Κυρίως όσοι με περιβάλλουν, οι υπόλοιποι δεν με αφορούν. Σε εμένα αυτή η διαδικασία αλλαγής είχε συμβεί πριν από 2 σχεδόν χρόνια. Ακούσια. Καρμικά ενδεχομένως αλλά με τον πιο σκληρό τρόπο. Γιατί όταν κάτι σε αναγκάζει να μεταμορφωθείς, όταν κατασπαταλά κάθε ίχνος διαφορετικότητας που είχες και θέλει να το μετατρέψει σε μαζική ομοιότητα, κάτι δεν πάει καλά. Δεν σημαίνει πως το κάνει μόνο ένας άνθρωπος στη ζωή σου, αν απεμπλακείς συναισθηματικά θα δεις πως οι περισσότεροι εκεί έξω θέλω να αλλάξουν κάθε κομμάτι σου και να το κάνουν θελκτικό στα μάτια, στις ανάγκες, στη δική τους ατομικότητα. Ξέρεις έχω πειστεί πλέον. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα και αν αλλάξουν θα αλλάξουν προς το χειρότερο. Όπως έχω πειστεί πως δεν μπορείς να πιέσεις κανέναν να γίνει κάτι άλλο, θα αλλάξει παροδικά αλλά να θυμάσαι πως αργά ή γρήγορα, το βασικό ορμητικά, θα βγουν στην επιφάνεια μετά από καιρό όσα συγκάλειψε εκούσια ή ακούσια και αυτή τη φορά με εσάνς παραπόνου. Σε συζητήσεις με φίλους και γνωστούς πάντα καταλήγω να ρωτάω ''γιατί να καταλήξεις να αλλάξεις έναν άνθρωπο που τον ξέρεις χρόνια;'' Έναν άνθρωπο που ενδεχομένως να έχεις ερωτευτεί στο παρελθόν; Οι εποχές και οι άνθρωποι αλλάζουν με τον καιρό, ακριβώς όπως και οι ανάγκες, δεκτό. Αλλά (πάντα στη ζωή μου υπάρχει ένα αλλά) με ποιο δικαίωμα εσύ φίλη θες να αλλάξεις κατά το δοκούν όλα όσα κάποτε ερωτεύτηκες και σε κράτησαν εκεί; Και τελικά τι ερωτεύτηκες; Εικόνα ή απείκασμα των δικών σου θέλω; Ειλικρίνεια ή μυθεύματα της δικής σου ανάγκης; Είναι τόσο απλουστευμένες όλες αυτές οι ερωτήσεις αλλά όταν πρέπει να τις αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο, τόσο σκληρές και επίπονες. Ξέρεις η αλήθεια πονάει! Και σε κάθε απολογισμό πρέπει την κοιτάς κατάματα! Αλλά ποιος έχει χρόνο και το βασικό διάθεση για σοβαρούς απολογισμούς στη ζωή του; Όλα επιφανειακά είναι.

Και έρχεσαι τώρα να ζητήσεις από τον άλλον να αλλάξει. Αλλά να ξέρεις πως το να απαιτείς (ή πολλές φορές συναισθηματικά εκβιάζοντας) είναι το λιγότερο άτοπο. Οι άνθρωποι διαφέρουν. Και αυτό είναι μεταξύ μας και η μαγεία τους. Εγώ δεν ανέχομαι το ποδόσφαιρο του, δεν το μπορώ! Οκ το αντέχω! Δεν αντέχω όμως όλον αυτόν τον πληθωρικό χαρακτήρα του, την υπερκοινωνικότητα του, το ότι μαζί δεν μπορούμε να πάμε σε συναυλίες γιατί δεν του αρέσουν. Αλλά είχε έρθει στον Θηβαίο και το εκτιμώ. Έχει έρθει σε μουσεία και πάλι το εκτιμώ! Δεν του αρέσει η στατικότητα. Όπως δεν του αρέσουν και τα μουσεία και τα ποιήματα και εγώ τρελαίνομαι για ποίηση. Με εκνευρίζουν πολλά, ίσως τον νευριάζουν ακόμη περισσότερα. Δεν μπορώ τους δικούς του ρυθμούς σε μια ζωή που το πρόγραμμα δεν υπάρχει. Δεν μετράω στιγμές. Μετράω πλάνα. Μετράω χρόνο πλαισιωμένο σε διαγράμματα. Μου είχε πει κάποτε ''ζήσε τη στιγμή. Αυτό είναι η ζωή στιγμές''. Είχα γυρίσει το κεφάλι μου απότομα, όπως κάνω κάθε φορά που δεν μου αρέσει κάτι που ακούω και του είχα πει πως ''η ζωή η δική μου είναι μέλλον. Δεν με αφορά το παρόν χωρίς το μέλλον''. Αλλά είχε δίκιο! Η ζωή είναι στιγμές! Δεν μπορεί και τη δική μου σοβαρότητα. Αρνούμαι πεισματικά να τσαλακώσω την εικόνα μου! Αλλά έτσι είμαι! Έτσι μεγάλωσα! Δεν με μεγάλωσαν γιατί κανείς από τους δυο γονείς μου δεν είναι έτσι. Ούτε καν ο αδερφός μου! Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός! Εξελίσσεται μόνος στην πορεία της ζωής του. Το είχε πει και ο Ρίτσος : μονάχος στον έρωτα,στη δόξα και στο θάνατο! Μην γνέψεις αρνητικά το κεφάλι, σκέψου το λίγο! Aλλά αν αναλογιστείς αυτό που μας απομακρύνει από τον άλλον είναι η αναζήτηση του διαφορετικού, του καλύτερου. Kανείς δεν αρκείται σε αυτό που έχει πάντα θες κάτι άλλο. Και το άλλο πάλι θα το θες αλλιώς. Είναι στη φύση του ανθρώπου να απομυθοποιεί ό,τι είχε καταλήξει να αγαπά, να ζει. Αν όμως αρχίσεις να αποδέχεσαι τον άλλον όπως είναι τα πράγματα θα γίνουν πιο απλά! Ξέρεις σε πείσμα των όποιων τσακωμών στα τόσα χρόνια, επιμένω να εστιάζω στο χαμόγελο του. Αν γυρίσω πίσω στο χρόνο βλέπω πως κάποια από αυτά που ζήσαμε και ζούμε έχουν ουσιαστικό ρόλο και θέση στη ζωή μου και πάντα θα έχουν. Και εκεί καταλήγεις πως οι εγωισμοί δεν χωρούν στη σχέση. Ο εγωισμός είναι τροχοπέδη της ευτυχίας. Ό,τι σου στερεί τη μαγεία του πρώτου καιρού. Άσε τον εαυτό σου να ζήσει ουσιαστικά. Και ναι μη διστάσεις να τσαλακωθείς αν αυτό το χαμόγελο που θα δεις απέναντι είναι τόσο ξεχωριστό! Το θέμα είναι να τον κοιτάς στα μάτια και να νιώθεις πως εκεί ανήκεις! Όχι από συνήθεια από αληθινή αγάπη! Και ξέρεις οι σχέσεις είναι πιο ωραίες αν προσπαθήσεις να ερωτευτείς τον άλλον από την αρχή. Κάπου θα υπάρχει η μαγεία ακόμα. Σε μια κίνηση, σε ένα βλέμμα, σε μια λέξη! Κάπου! Κανένα συναίσθημα δεν χάνεται παρά μόνο αν το αφήσεις εσύ να χαθεί! Στροβιλίσου λοιπόν στο συναίσθημα!


Για εμένα τα πάντα στη ζωή υπόκεινται σε δύο αξίες με πρωταρχική και καθολική ισχύ! Διαφορετικότητα και αγάπη της διαφορετικότητας. Κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Ούτε καν εσύ! Να το θυμάσαι που και που! Αλλά όπως και να έχει να θυμάσαι τους λόγους που σε έκαναν να τον ερωτευτείς. Τότε που δεν ήθελες να τον αλλάξεις. Τότε που όλα ήταν μαγικά και αρκούσε το χαμόγελο του. Εμείς χάνουμε την ουσία εστιάζοντας στα λάθος πράγματα. Δεν χρειάζεται να αγαπάς το ιδεατό. Αγάπα τη διαφορετικότητα του. Οι άνθρωποι με τις όποιες διαφορές, αγαπιούνται. Και αυτό είναι που αξίζει να ξέρεις πως έχεις δίπλα σου κάποιον που σε δέχεται για αυτό που είσαι και όχι για την εικασία πως είσαι τέλεια. Κανείς δεν είναι!
Αλλά 2 μη τέλεια όντα μαζί κάνουν 1 τέλειο σύνολο.


Comments

  1. Έχεις δικαιο!

    ReplyDelete
  2. Ετοιμάσου να διαβάσεις ένα τεράστιο σχόλιο!

    Μετά από αρκετές γνωριμίες κτλ είμαι 5 χρόνια με έναν άνθρωπο που όχι απλά είναι το άκρως αντίθετο από έμενα αλλά πραγματικά δεν ταιριάζουμε πουθενά κι όμως βρήκαμε τη χρυσή τομή.

    Οι άνθρωποι σίγουρα, αν δε θέλουν κιόλας, δεν πρόκειται να αλλάξουν. Στις σχέσεις όμως με λίγους - εφικτούς - συμβιβασμούς και αν υπάρχει αληθινή αγάπη, όλα γίνονται. Λίγο υποχωρεί ο ένας, λίγο υποχωρεί ο άλλος. Ήρθε σε μουσείο μαζί μου και μετά άλλαξε γνώμη. Πήγα σε αγώνα μαζί του και μετά του είπα θέλω να ξαναπάμε. Πλέον εγώ που ήμουν το party animal, θέλω να χουχουλιάζω με ταινίες και αυτός θέλει να βγαίνει. Ο καιρός απλώς έχει γυρίσματα. Υπομονή και θέληση και η ευτυχία θα έρθει.

    Αν, όμως, αυτοί οι συμβιβασμοί δε σε κάνουν ευτυχισμένη/ο τότε πρέπει να πας παρακάτω και να δεχτείς καλοπροαίρετα την εμπειρία.

    Όλοι είμαστε διαφορετικοί και αυτό είναι το ωραίο, όπως λες, ο καθένας έχει κάτι να προσφέρει στον άλλο. Αλλιώς η βαρέμαρα θα βασίλευε.

    Με βάση το άρθρο σου, θα αναφερθώ και στις φιλικές σχέσεις. Εκεί, δυστυχώς, έχω συνειδητοποιήσει πώς οι άνθρωποι όσες ευκαιρίες και να δώσεις, δεν αλλάζουν. Όσο ξεκάθαρα και ανοιχτά να τους μιλήσεις, πάντα θα σε πληγώνουν γιατί απλώς δεν έχουν όλοι την ίδια οπτική των πραγμάτων με σένα, την ίδια ηθική και αξίες. Κυρίως, δε σε θεωρούν όλοι καλό φίλο και ας τους δίνεσαι εσύ με όλο σου το χρόνο και είναι.

    Γι' αυτό στα 28 κ κάτι χρόνια, λυπάμαι που λέω ότι δεν έχω κάποια κοντινή φίλη αλλά πολλούς γνωστούς και διαφορές παρέες. Έχω όμως το αγόρι - φίλο μου και κυρίως την οικογένειά μου! Κανείς αλλά κανείς δεν ήταν στα δύσκολα όπως η μάνα μου, ο πατέρας μου και ο αδερφός μου.

    Θα το κλείσω εδώ το σχόλιο γιατί ίσως βγει παραπάνω πίκρα και δεν πρέπει. Είμαστε αισιόδοξοι και ό,τι έρθει ας έρθει. Έχουμε πάντα το προνόμιο της επιλογής!

    ReplyDelete
  3. Δεν στο κρύβω πως μου πήρε ώρα να μπορέσω να σχολιάσω. Με προβλημάτισες, με έβαλες σε σκέψεις, μου θύμησες καταστάσεις και, μάλιστα, έκανα ένα μικρό απολογισμό.
    Κάποτε συζητούσα με μια φοβερή προσωπικότητα σχετικά με τα λάθη που κάνουμε στις σχέσεις- κυρίως οι γυναίκες. Ένα από αυτά είναι πως αγαπάμε τον άλλον για τις δυνατότητες που βλέπουμε σε αυτόν. Όχι γι αυτό που είναι, ούτε γι'αυτό που μπορεί ο ίδιος να κάνει(επειδή το θέλει), αλλά για αυτό που εμείς έχουμε στο μυαλό μας ότι θέλουμε να γίνει.
    Θα μου πεις ''μα καλά, ο άντρας δεν κάνει το ίδιο λάθος΄΄;
    Πιστεύω πως ναι, αλλά σπανιότερα. Βλέπεις, έχουν το ''προνόμιο'' της πιο τετράγωνης λογικής. 1+1=2. Οι γυναίκες πάλι θα πούμε 1+1=2 και αν προσθέσω άλλο 1 τότε μπορεί να πετύχω προσφορά στα 3 το ένα δώρο.
    Πραγματικά, αναρωτιέμαι τι φανερώνει η προσπάθεια να αλλάξουμε κάποιον. Δυσκολεύομαι να δώσω συγκεκριμένη απάντηση. Πιστεύω, όμως, πως σίγουρα δείχνει αδυναμία να αντιμετωπίσουμε τα δικά μας κενά, όσα δεν καταφέραμε να πετύχουμε ή να γίνουμε.
    Έχει τόση ''τροφή'' το άρθρο σου. Τι να πρωτοπιάσω; Η..υπόθεση σηκώνει καφεδάκι και συζήτηση(γιατί κουβεντούλα δεν το λες).

    ReplyDelete
  4. To diavasa molis. Sumfwnw se ola. Otan omws niwseis kati na se pnigei kati allazei. I zwi thelei diaforetikotita ekei tha meinw egw.

    ReplyDelete

Post a Comment